Een eenmalige terugblik, update en vooral, vooral Verbondenheid dankzegging.

Je ademt. Je werkt. Je hebt lief. Je coacht. Je ontdekt. Je piekert. Je speelt. Je houdt van. Je discussieert. Je lacht. Je sport. Je inspireert. Je faalt. En staat weer op…. Je slaagt. Kortom, je leeft. Totdat het Urachus kanker-wezen op je schouder tikt en tegen je zegt: you’re out, mate. Het overkwam mij in december 2019,

 

Er bestaat geen behandeling voor deze uiterst zeldzame vorm van kanker. Geen chemo, geen bestraling, geen immunologie technieken. Niet eens enig wetenschappelijk onderzoek naar deze kankervorm. Nothing. Einde verhaal patiënt.

Gegeven de diagnose en gelet op het eindige vooruitzicht (2 tot max 4 jaar ) besloten we als gezin de situatie niet naar buiten te brengen maar volledig intern te houden. “Gewoon doorleven” zonder dat de buitenwereld je dagelijks confronteert met je ziek zijn en “gewoon doorwerken” waarbij je beoordeeld wordt op je functioneren en niet op je gezondheidssituatie. Voor Jolanda en de kinderen was deze fase erg moeilijk en belastend, maar samen is het gelukt.

Gewoon doorleven en doorwerken, totdat de eerste symptomen zich manifesteren. Dan het ziek zijn bekend stellen, functie neerleggen, stoppen met werken en de resterende tijd thuis, met gezin, familie en vrienden doorbrengen. In maart 2022 was het zover; ik kon de ziekteverschijnselen niet langer maskeren. Het informeren van mijn MT (super club mensen) was bijzonder emotioneel, waarna Jolanda mij naar huis reed. En dan gaat het fout.

Na het uitreiken van de EVO-baretten was het tijd voor het drinken van de traditionele oorlam

Te lang de symptomen genegeerd, het begrip

 

 

ziekteverschijnselen te ver opgerekt, en het nog enigszins functionerend lichaam implodeert direct bij thuiskomst. Na 2 weken thuis fysiek afzien, met de laatste 4 dagen van maart ondoenlijk, activeren we de euthanasie regeling. Zaterdagavond wordt ingepland, 20.00. Het is genoeg geweest.

Bestaan wonderen? Na de laatste 24 uren kunstmatig in slaap te zijn gehouden, ontwaak ik op zaterdagochtend, fris, fruitig en redelijk klachtenvrij. De avondplanning wordt gecanceld.

Twee dagen later, op maandagavond, komt de Korpsleiding op afscheidsbezoek. Het meest bijzondere, emotionele Verbondenheidsbezoek dat denkbaar is; we halen oude verhalen op, lachen, huilen en proosten op het Korps met oude port.

We zijn nu inmiddels ruim 4 weken verder. Still hanging in there. We leven van dag tot dag, bewust genietend van elk moment, intens hecht als gezin, met de kinderen en kleinkinderen. Elke dag een cadeau, voor zolang het nog mag duren. We maken, samen met de huisarts, dagelijks de fysieke balans op.

Tot zover de feitelijke terugblik en update. Nu het werkelijk belangrijke van deze post: de Verbondenheid dankzegging.

Gelijktijdig met het bekend stellen van het neerleggen van de C-MOC functie en mijn fysiek onderuit gaan, start de instroom van kaartjes, handgeschreven brieven, bloemstukken, boeken, appjes, en handgemaakte herinneringen. De influx is ongekend, houdt tot de dag van vandaag aan, zijn er intussen vele, vele honderden, komen uit alle delen van de wereld en uit alle delen van de defensie organisatie. De hartverwarmende woorden en verwoorde persoonlijke herinneringen omspannen 42 dienstjaren jaren. Ze zijn prachtig, overweldigend en getuigen van werkelijke Verbondenheid.

Het liefst zou ik elke schrijver een persoonlijk bericht terug willen sturen, nog liever zou ik ze thuis uit willen nodigen voor een glaasje port, maar beiden lukt me fysiek niet meer. Vandaar dit bericht,

Weet dat ik ze inmiddels allemaal gelezen heb. Het is nauwelijks in woorden te beschrijven, hoeveel goed het doet. Daarom sluit ik af met: dank. Ontzettend veel dank.

Dit was, op verzoek, mijn eerste, en laatste, FB post ever.

QPO.

Christ