Met minder mensen kan je minder doen

Op het moment dat deze QPO op de deurmat valt, zijn velen van u met verlof of komen misschien al weer terug van een vakantiebestemming. Een welverdiend verlof na een druk jaar met een overvol Operationeel Jaar Plan. Een jaar waarin veel is gebeurt en ik stil wil staan bij het overlijden van onze gewaardeerde collega Jeroen Huijsen. Jeroen is zoals velen van jullie weten veel te jong gestorven na een hevig gevecht met zijn ziekte. Jeroen is slechts 28 jaar oud geworden.

 

Op 3 mei is Jeroen door collega’s naar zijn laatste rustplaats gedragen onder grote belangstelling van vele collega’s die op de route een erehaag vormden. We zullen Jeroen herinneren als een positieve en uitstekende marinier en als een zeer gewaardeerde collega. Ik wens alle nabestaanden sterkte en kracht toe met dit enorme verlies. Helaas is het leven niet vanzelfsprekend. Niet alles is altijd even belangrijk en we moeten in ons leven keuzes maken. Zo ook ten aanzien van het Operationeel Jaar Plan.
Inmiddels zijn we weer een jaar verder, maar niet wijzer als het gaat om het Operationeel Jaar Plan. Soms lijkt het alsof we onvoldoende leren van de jaarlijks terugkerende uitdagingen die worden veroorzaakt door de vele ambities. Doorgaans weten we wel hoe we onze problemen kunnen oplossen maar, soms blijft een adequate en structurele aanpak uit. Door gebrek aan tijd, middelen, mogelijkheden en onvoldoende onderofficieren is het niet mogelijk om balans te vinden tussen vraag en aanbod. Jarenlang verneem ik op studiedagen dat het Operationeel Jaar Plan te vol is. Het staat onder spanning en is niet uit te voeren met de huidige personele bezetting. De oplossing is waarschijnlijk complex, want bijna alles wat er in staat doet ertoe en is belangrijk. En toch fixen we het telkens weer om alles door te laten gaan, met horten en stoten maken we alles weer werkbaar en gaan we het toch allemaal weer gewoon doen met z’n allen. Veel keuze is er niet. Van ons wordt verwacht, van hoog tot laag, dat wat ons wordt opgedragen wordt uitgevoerd. En toch verbaas ik me ieder jaar weer dat dit tafereel zich herhaalt. Ongetwijfeld zal er tijdens de komende studiedag in december vragen worden gesteld over het Operationeel Jaar Plan. Met minder mensen kan je minder doen. We zullen wederom een flinke stap extra moeten doen. Aan de ene kant is dat mooi om te zien en tegelijkertijd ontzettend belastend voor het personeel. Het is een beetje onze organisatie, cultuur en type mens die het soms lastig vinden om zaken werkelijk aan te pakken en te veranderen. We kunnen en willen wel veranderen om dingen beter of anders te doen maar dat vergt tijd. Veel tijd. We bewegen langzaam waardoor het soms lijkt alsof er niets verandert. Wanneer ik ons vergelijk met bedrijven in de maatschappij ben ik daar soms weleens jaloers op. Veranderingen in die organisaties lijken soms sneller en makkelijker te gaan. Maar toch verandert er wel degelijk iets. Het zijn vaak kleine succesjes die niet voor iedereen zichtbaar zijn. Binnen faselijn 2025 wordt gewerkt aan de nodige veranderingen of Force Design waarin wordt nagedacht over een nieuwe korps organisatie die beter past bij onze toekomstige taken en opdrachten. Daarnaast wordt er gewerkt aan een nieuwe Amfibische Toolbox met daarin nieuwe vaartuigen en de nodige moderniseringen op bestaande vaartuigen. En dichterbij, rondom onze eigen vierkante meter, de nodige kleding en uitrusting waarbij de uitrol van het nieuwe interim gevechtspak staat gepland voor begin volgend jaar. Maar ook in het Operationeel Jaar Plan wordt komende periode rekening gehouden met de personele belasting door het mariniersdorp en daarmee de inbreng van mariniers tijdens de Wereld Haven Dagen te cancelen.

Eerder noemde ik in deze column cultuur. Met onze cultuur onderscheiden we ons en vaak ben ik daar ontzettend trots op. Deze cultuur is gecreëerd door onszelf, onze tradities, onze voorgangers en korps geschiedenis. Ik hoor weleens dat wij een ‘cultuur probleem’ hebben. Ik zie dat echt anders. Dat we een aantal zaken bespreekbaar moeten maken is zeker zo. Bepaalde zaken hebben we misschien onvoldoende aandacht gegeven. We moeten ons bewust worden dat wat we doen of zeggen vervelende gevolgen kan hebben. Vaak hebben we het over Verbondenheid op een FLO receptie, een bijeenkomst of studiedag etc.

Op dit soort gelegenheden komen wij vaak in grote getale samen, waardoor we die Verbondenheid nog sterker voelen. Maar Verbondenheid is niet alleen samen zijn met collega’s of een zieke collega een kaartje sturen. Verbondenheid is veel meer. Verbondenheid is ook respect hebben voor elkaar en hoe je met elkaar omgaat. Behandel collega’s zoals je zelf ook behandeld wil worden.

Ik hoop dat u allen heeft genoten van het verlof, een fijn verlof voor degene die nog gaan en hoop u allen weer snel te spreken.

 

Willem de Koning
Korpsadjudant

QPO