Hoewel de titel zou suggereren dat het over betrokkene zelf gaat, gaat het vooral hoe we als ouders de ontwikkeling van onze zoon van scholier naar marinier hebben meegemaakt. Is het een algemeen verhaal? Neen, want ieder kind is uniek, ieder ouder is uniek en iedere marinier is uniek. Het is ons verhaal, onze beleving van 30 weken in een tijd van covid.

 

Op 1 april 2021 had onze zoon zijn middelbare schooldiploma-uitreiking, door de corona heel sober. Hij was toen vrij solistisch, prestatiegericht, altijd de drive om in alles de beste te zijn, soms onhandig in communicatie en gedrag, maar wel plichtsgetrouw en heel lang wist hij wat hij wilde. Marinier worden, stellig en vastberaden. 4 dagen na zijn diploma-uitreiking meldde hij zich aan de poort van de Van Ghentkazerne te Rotterdam om aan te vangen, in Blok 21-02, met zijn opleiding tot marinier. Een knul van 18 jaar. Net van school en nu al voor ons het moment van loslaten, in vreemde handen achterlaten. Natuurlijk hebben we ons verdiept in het werk van de mariniers en weten we globaal wat gedaan en verwacht wordt, maar de feitelijke ervaring en kennis hebben wij niet. We keken uit naar het eerste moment van thuiskomst. Je hoopt als ouders een vol energieke en enthousiaste zoon terug te zien. Wat we zagen was een kale kop, diep liggende ogen, geen spoor van enthousiasme en uitgeblust. Het was duidelijk dat het een confrontatie met zichzelf is geweest

Zijn terugkoppeling was helder; “een hel”. Je wil dan als ouder je zoon beschermen, omarmen, vertroetelen toch hebben we dat niet gedaan, de “opvoeding” lag nu elders. We beseften wel dat het bij de opleiding hoort. We hebben vooral geluisterd. Helaas ging de ouderdag vanwege corona niet door, we hebben dat niet echt als een gemis ervaren, misschien was het in deze fase maar ook beter om het over je heen te laten komen.

 

Dan kwam er weer een zondag, het moment om weer naar de kazerne in Rotterdam te gaan. We hebben onze zoon iedere keer naar de kazerne gebracht, omdat het ook de momenten waren nog even de wel bekende hart onder de riem te steken en de figuurlijke schop onder de kont. Een beetje halverwege de opleiding was het moment daar dat onze zoon uit de auto stapte en met lood in de schoenen de kazerne binnenliep. Dat doet wat met je als ouder, maar zoals we onze zoon steeds voorhielden, je gaat er niet dood van en ze laten je niet doodgaan, putten wij ook daar maar hoop en energie uit dat hij het weer zou halen, weer een week erbij. Na het behalen van de opleidingsbaret, zagen we na thuiskomst de grootste verandering, nog steeds een kale kop, maar volop energie, fysiek sterke man en sprekende trotse ogen. De knop was zeker om, de volwassenheid heeft zijn intrede gedaan. Op de vraag hoe is het gegaan, was het nog steeds een beknopte terugkoppeling; “Prima”. Vol trots werd de opleidingsbaret geshowd. Het mooie wat onze zoon op dat moment meegaf was, dat als hij ons niet als stabiele thuisfront had, waar hij zich kon uitten, geluisterd en gespiegeld werd en waar hij zijn gevoelens kon delen, hij het niet gered had. Als thuisfront hebben we hem toch kennelijk die kracht kunnen geven. We zagen onze zoon halverwege de opleiding, veranderen naar een volwassenheid, teamspeler, een man, met een missie, namelijk doorgaan. Wat we ook merkten dat hij duidelijker was in communicatie, met veel mariniersjargon dat dan weer wel en dat hij vooral ging voor samenwerking , saamhorigheid en gezamenlijke doelen halen, ook in zijn privéleven gaat dat door. Vanaf dat moment hadden we als ouder alle vertrouwen dat hij de eindstreep ging halen en was het op zondag loslaten weer makkelijker.

Finex

We werden meegenomen in de activiteiten van de finex door fotograaf Rob Poortvliet. De hele week op onze telefoon gekeken in de hoop dat we hem weer zagen en als we onze zoon zagen deelden we de beelden met de familie. We telden de dagen af totdat we als ouders op vrijdag 3 december 2021 om 04.30 ondanks de maatregelen met betrekking tot corona op het Toepad een mooi plekje innamen om onze zoon en zijn collega’s binnen te halen. Voor de kazerne hadden vele trotse mensen zich verzameld, ondanks de beperkingen en de maatregelen was dat heel hart verwarmend. En dan rond 05.00 uur marcheerde ze ons voorbij, wat zijn we trots onze knul is nu marinier.

Diezelfde vrijdag in de middag kwam hij thuis, trots, moe en voldaan, de blaren werden verzorgd.

’s Avonds vroeg ik waar is onze zoon. Antwoord van mijn vrouw, o die is aan het sporten met zijn vrienden. Nou ja……….

Mariniers, iedere marinier is als mens uniek, maar samen één door verbondenheid, kracht en toewijding. Dat hebben we zien gebeuren tijdens de opleiding. Waarvoor dank aan diegene die daar aan bijgedragen heeft.

Op naar een volgende generatie, zijn neef, ons kleinkind wordt al een beetje klaar gestoomd. Als opa en oma hopen we dat te kunnen beleven, dan staan we er weer bij de finex.

 

 

 

 

Tekst: Kees en Nicole, trotse ouders
Naam bekend bij webmaster

Kop foto: Mediacentrum Defensie
Foto’s Blok 21-02: Rob Poortvliet
Marinier in spe: Fam. archief
Collage: Jaap C. de Bruin